نام کوچک تو را از خاطر بردم

قسمت اين بود ...

فرصت برای عاشقانه شدن کم نيست !

تو همونی که می گفتی هيچی دوسم نداری

فرقی اگه نداره بود و نبودن من

پس چرا غرق اشکی موقع رفتن من

قيد منو ديگه بزن که دارم از اين جا ميرم

تنها ميدم دل به سفر دست تورم نمی گيرم

فرقی اگه نمی کنه گريه و زاری چی چيه

بر نمی گردم تا نگی اون که توو قلبته کيه ؟

خواستم بگم کیه اما نخواستی بشنوی .

تو توو قلبم بودی ، خودت نخواستی بمونی . منم ميرم تا نگي آويزونم شده ، يه چيز ديگه ، ديگه هيچ كس تو قلب من نيست ،‌ هيچ كس ، و نسبت به تو هم ديگه هيچ احساسي ندارم . خيالت تخت . 

چشمامو رو هم ميزارم و

تو رو به يادم ميارم و

کم ميارم و آخه تو رو تو رو به يادم ميارم و

دنيا ديگه مثل تو نداره نه داره نه ميتونه بياره

دلا همه بي قرار عشقن اما عشقه که واسه تو بی قراره

هيشکي مثل تو نمي تونه نمي تونه قلبمو بخونه

بگو بگو کدوم خيابونه که منو به تو مي تونه برسونه

نه نداره دنيا مثل تو

دوباره دل هواي با تو بودن کرده

نگو اين دل دوريه عشق تو باور کرده

دل من خسته از اين دست به دعاها بردن

همه ي آرزوهام با رفتن تو مردن

حالا من يه آرزو دارم تو سينه

که دوباره چشم من تو را ببينه

واسه پيدا کردنت تن به دل صحرا ميدم

آخه تو رنگ چشام هيبت دنيا رو ديدم

توي هفتا آسمون تو تک ستاره ي مني

به خدا ناز دو چشماتو به دنيا نمي دم

حالا من يه آرزو دارم تو سينه

که دوباره چشم من تو را ببينه

تو به من گفتی هرگز هرگز

پاسخی سخت و درشت

و مرا غصه ی اين هرگز کشت .

وقتی رفتی باز هوا بد شد روزگار از بدی بدتر شد

وقتی رفتی آسمون تر شد گريه ی ابرا بدتر شد

گلا پشمردن وای گلا مردن شاخه هاشون زير پا خم شد

ابرا باريدن دلا پوسيدن قفس قناری تنگ تر شد

وقتی رفتی باز هوا بد شد روزگار از بدی بدتر شد

وقتی رفتی آسمون تر شد گريه ی ابرا بدتر شد

اين دلم مرده دستمو خونده صبح تا شب بهونه آورده

بی خبر مونده از همه رونده قاصدک خبر نياورده

وقتی رفتی باز هوا بد شد روزگار از بدی بدتر شد

وقتی رفتی آسمون تر شد گريه ی ابرا بدتر شد

ديگه برگرد يار ديگه بس کن يار دل من از غصه داغون شد

بی تو من خستم درهارو بستم همه جا واسم يه زندون شد

وقتی رفتی باز هوا بد شد روزگار از بدی بدتر شد

وقتی رفتی آسمون تر شد گريه ی ابرا بدتر شد

دلم نوشت امون بده

اگرچه زشت امون بده

بزار بيام جهنمم ميشه بهشت امون بده

امون بده فقط يه بار اين لحظه رم دووم بيار

گناه نميشه مهلتی به من بدی بزرگوار

بزرگوار امون بده فقط يه بار امون بده

امون بده امون بده بالی تا آسمون بده

منو بالا رو اوج بی دورغ نشون بده

نگو تو کوو خونه کوو گل برای پونه کوو

نگو سوختيم منو تو اون که می سووزونه کو

نگو بسه به يه آه فرصت ما و نگاه

برای يکی شدن دستا تو بده به من

نرو نرو تو هم نمي توني مثل من دووم بياری نرو

تو هم مثل من توو غصه کم مياری نرو آه نرو

نرو تو هم مي پوسی می ميری بی من نرو

تو هم طاعون غم می گيری ای من نرو آه نرو نرو

نرو تو که می دونی من بی تو تو بی من يعنی حسرت

تو که می دونی بی جواب می مونه عشق و عادت

تو که می دونی کم می شم تو که می دونی کم می شی

تو که می دونی هم آغوش غم می شی نرو آه نرو

اينبار ميخوام از خودم بگم . حرف دلو گفتن خيلي سخته . جمله بنديه خوب ميخواد ، ولي من ادبياتم زياد خوب نيست .

نمي دونم چجوري بايد حرفم رو شروع كنم . دلم داره ميتركه . خيلي وقته ننوشتم . هر وقت خيلي احساس دل تنگي ميكنم ، مينويسم . حرف دلمو مينوسيم .

اما الان ... نمي دونم . نميدونم چي مي خوام بگم . فقط مي خوام حرف بزنم . از اون حرف بزنم ، از اوني كه اميد زندگي كردن رو ازم گرفت ، ولي با اين حال براي اومدنش روز شماري ميكنم. گاهي اوقات تو خلوت خودم براش نامه مينويسم ، نامه هايي كه هيچ وقت پست نشد . از اوضاع و احوالم ميگم براش ، براش تعريف ميكنم كه روزم رو چطور گذروندم ، چقدر از وقتم رو با اون بودم . به اميد اينكه يه روز مياد و اين نامه ها رو بهش ميدم تا بخونه . دوست دارم بياد ولي كم كم دارم نااميد ميشم . فقط دو هفته ي ديگه مونده ، اما نمي دونم چرا ساعت ها كند شدن ، حركت نميكنن . انگار همه چيز دست به دست هم دادن كه منو داغون كنن . الان كه دارم مي نويسم 25 روز از رفتنش ميگذره و فقط 15 يا 16 روز به برگشتش مونده . البته اگه برگرده! 25 روز بي خبري . 1 روزشم داغونم ميكرد ، ديگه فكر كن چطور 25 روز تحمل كردم . بخدا ديگه نمي تونم . تحملم تموم شده .

چند بار سعي كردم فراموشش كنم ، چون از برگشتنش نااميد شده بودم ، اما نتونستم ، هر بار كه بيشتر سعي ميكردم ، وابستگيم بهش بيشتر ميشد . نميتونم بهش فكر نكنم . دست به هرچي ميزنم ، هر ترانه اي رو كه گوش ميدم منو ياد اون ميندازه . چطور ميشه همچين كسي رو از ياد برد . مامان ميگه بهش فكر نكن ،‌ كسي كه يه بار بره ديگه بر نمي گرده ،‌ آبجي هم فقط بهم ميگه چقدر خري كه موندي منتظرش ، يكي از دوستام ميگه تنها راه اينه كه فراموشش كني ، تازه يه دوست ديگم باهام شرط بسته كه اگه اون برگشت (ببخشيد ها ، جسارته ، رو به ديوار ) يه تف بندازم تو صورتش ، يعني اينقدر مطمئنه . منم اين وسط موندم ، نه ميتونم فراموشش كنم ، نه اميدي به بازگشتش . حالا خدايش شدم عينه نسرين . نه راه پس دارم نه راه پيش . تا حالا هركي بهم ميگفت مثل نسريني بهم بر ميخورد ، ولي حالا كه ميبينم زندگيه منم مثل اونه ، دوسش دارم . دوست دارم ببينم عاقبت كار اون به كجا ميرسه ، شايد منم مثل اون باشم . اخلاقم كه مثلشه ، خودم ميدونم .

با اينكه ميدونم ديگه برام ميل نمي فرسته ولي روزي 3 ، 4 بار ميل هامو چك ميكنم . يه روز بعد از چك كردن ميلم تويه كافي نت بودم وقتي كه ديدم چيزي نيومده برام ، نتونستم خودمو كنترل كنم ،‌ گريم گرفت . اتفاقا اون روز همراه داشتم . دختر خالم همرام بود . كنجكاو شده بود كه بفهمه من چمه ، نمي تونستم چيزي بهش بگم . وقتي گريم ميگيره نمي تونم حرف بزنم . خلاصه اون روز تويه كافي نت تابلو شدم . كابين هايه روبه رويي بد جور نيگام مي كردن ، به همين خاطر زود از كافي نت زدم بيرون .

بيچاره مامانم ، خيلي دلم ميسوزه براش . اينروزا خيلي بد اخلاق شدم ، وقتي باهام حرف ميزنه مثل سگ ميپرم بهش . اعصابم قاتي پاتيه . يه روز كه خيلي اخلاقم سگي شده بود بهم گفت تو رو نبايد تو خونه نگه داريم ، تو رو بايد ببنديم تو حياط . بهم ميگه سگايه وحشي هم از تو آروم ترن . چيكار كنم ديگه . اعصاب كه آروم نباشه با يه تلنگر همه چيز بهم ميريزه .

ازتون كمك ميخوام . يه راهي جلو پام بزارين . بخدا موندم چيكار كنم . نياز به راهنمايي دارم . راهنمام هميشه اون بوده ، ولي اين بار مشكل ساز اونه و راهنما شما .

اميدوارم كه حداقل شما بتونين بهم كمك كنيد .

ممنونتون ميشم .

قربان شما ( يه دختر تنها )

شب چو بوسيدم لب گلگون او

گشت لرزان ، قامت موزون او

زير گيسو كرد پنهان روي خويش

ماه را پوشيد با گيسوي خويش

گفتمش : اي روي تو صبح اميد

در دل شب ، بوسه ي ما را كه ديد ؟

قصه پردازي، در اين صحرا نبود

چشم غمازي، به سوي ما نبود

غنچه ي خاموش او چون گل شكفت

بر من از حيرت نگاهي كرد و گفت:

با خبر از راز ما گرديد شب

بوسه اي داديم و آن را ديد شب

بوسه را شب ديد و با مهتاب گفت

ماه خنديد و به موج آب گفت

موج دريا، جانب پارو شتافت

راز ما گفت و به ديگر سو شتافت

قصه را، پارو به قايق باز گفت

داستان دلكشي زان راز گفت

گفت قايق هم به قايق بان خويش

آنچه را بشنيد از ياران خويش

مانده بود اين راز اگر در پيش او

دل نبود آشفته از تشويش او

ليك درد اينجاست كآن ناپخته مرد

با زني آن راز را ابراز كرد

گفت با زن آن مرد غافل، راز را

آن تهي تبل بلند آواز را

لاجرم،‌فردا از آن راز نهفت

قصه گويان، قصه ها خواهند گفت

زن به غمازي دهان وا ميكند

راز را چون روز، افشا ميكند

آری ، بس که سکوت بر آسمان دلم فریاد کشید ،

بس که شعله ی عشق در وجودم زبانه کشید ،

( Agnes Repplier )